Ο Μάριο Ντράγκι δεν είναι απλώς ο εντεταλμένος σύμβουλος των χωρών και των ευρωπαϊκών θεσμών. Η σχέση είναι αντίστροφη. Η Κομισιόν, το Eurogroup, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, αν υποθέσουμε ότι πρόκειται για θεσμούς με στοιχειώδη δημοκρατική νομιμοποίηση, λειτουργούν ως δορυφόροι και εκτελεστικά όργανα της ανεξέλεγκτης ΕΚΤ.

Ανα­ρω­τή­θη­κε προ ημε­ρών από το βήμα της Βου­λής ο πρω­θυ­πουρ­γός: «Τι εί­δους Ευ­ρώ­πη είναι αυτή που θε­ω­ρεί μο­νο­με­ρή ενέρ­γεια το νο­μο­σχέ­διο για την αν­θρω­πι­στι­κή κρίση;». Εύ­λο­γο το ερώ­τη­μα. Πε­ρι­φέ­ρε­ται στα χείλη και στα μυαλά της πλειο­νό­τη­τας των πο­λι­τών. Ακόμη κι αυτών που θέ­λουν συμ­φω­νία με τους δα­νει­στές με κάθε τί­μη­μα. Μια απά­ντη­ση στο ρη­το­ρι­κό ερώ­τη­μα του πρω­θυ­πουρ­γού δό­θη­κε από τον ίδιο: «Η Ε.Ε. δεν είναι ιδιο­κτη­σία των τε­χνο­κρα­τών. Έχει θε­σμούς και κα­νό­νες που ελέγ­χο­νται από τους λαούς».

Υπο­θέ­τω ότι η απά­ντη­ση είναι κι αυτή ρη­το­ρι­κή, ενταγ­μέ­νη στην ανα­πό­φευ­κτη δη­μό­σια δι­πλω­μα­τία που έχουν επι­βά­λει οι δα­νει­στές, με κρί­σι­μο επό­με­νο σταθ­μό το ρα­ντε­βού της Δευ­τέ­ρας, στο Βε­ρο­λί­νο. Διότι η Ε.Ε. είναι πράγ­μα­τι «ιδιο­κτη­σία» των τε­χνο­κρα­τών και με­ρι­κών ακόμη πο­λι­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών ελίτ. Κι ακόμη, η Ε.Ε. έχει θε­σμούς και κα­νό­νες οι οποί­οι ου­δό­λως -ή ελά­χι­στα και μόνον τυ­πι­κά- ελέγ­χο­νται από τους λαούς. Η δια­δή­λω­ση του Blockuppy την πε­ρα­σμέ­νη Τε­τάρ­τη στη Φραν­κφούρ­τη, το συ­νή­θως ήρεμο βα­σί­λειο της «ανε­ξάρ­τη­της» ΕΚΤ, μας υπεν­θύ­μι­σε περί τίνος πρό­κει­ται.

Η ΕΚΤ απο­τε­λεί τη ση­μα­ντι­κό­τε­ρη (νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης και απο­λυ­ταρ­χι­κής κοπής) συ­νεκ­δο­χή της Ε.Ε. Οι ευ­ρω­παϊ­κές κοι­νω­νί­ες, που εν­δε­χο­μέ­νως στην πλειο­νό­τη­τά τους θέ­λουν το κοινό νό­μι­σμα, δεν ρω­τή­θη­καν ποτέ για τη θε­σπι­σμέ­νη «ανε­ξαρ­τη­σία» της ΕΚΤ. Κι άρ­γη­σαν να αντι­λη­φθούν τι ση­μαί­νει. Είναι ο θε­με­λιώ­δης κα­νό­νας λει­τουρ­γί­ας του ευρώ και ση­μαί­νει ότι η κοινή κε­ντρι­κή τρά­πε­ζα είναι «Ανε­ξάρ­τη­τη Αρχή» άσκη­σης νο­μι­σμα­τι­κής πο­λι­τι­κής. Δεν ελέγ­χε­ται από κα­νέ­να εκλεγ­μέ­νο όρ­γα­νο, ούτε από τις κυ­βερ­νή­σεις, ούτε καν από το Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο. Ακόμη κι όταν ένας ευ­ρω­βου­λευ­τής τής απευ­θύ­νει ερώ­τη­ση, αυτό γί­νε­ται μόνο με τη δια­με­σο­λά­βη­ση της Κο­μι­σιόν. Ο κ. Ντρά­γκι απα­ντά μόνο από… ευ­γέ­νεια, όχι από υπο­χρέ­ω­ση.

Αλλά, η υπε­ρά­νω ελέγ­χου εξου­σία της ΕΚΤ κάθε άλλο παρά εξα­ντλεί­ται στη νο­μι­σμα­τι­κή πο­λι­τι­κή. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της έχει εκ­χω­ρη­θεί στον με­γα­λύ­τε­ρο βαθμό και η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή, δη­λα­δή η δη­μο­σιο­νο­μι­κή κυ­ριαρ­χία των κρα­τών, μέσω του Συμ­φώ­νου Στα­θε­ρό­τη­τας, του γνω­στού «ζουρ­λο­μαν­δύα» της Ευ­ρώ­πης. Η θε­σμο­θε­τη­μέ­νη αιώ­νια λι­τό­τη­τα του Συμ­φώ­νου, που ου­δείς τόλ­μη­σε να θέσει στη δο­κι­μα­σία της λαϊ­κής έγκρι­σης, δεν έχει άλλο λόγο ύπαρ­ξης από το να προ­στα­τεύ­σει την «ανε­ξαρ­τη­σία» της ΕΚΤ από «πο­λι­τι­κές πιέ­σεις». Δη­λα­δή, να απα­γο­ρεύ­ει στις εκλεγ­μέ­νες κυ­βερ­νή­σεις τη δυ­να­τό­τη­τα να αντι­σταθ­μί­ζουν με τις οι­κο­νο­μι­κές τους πο­λι­τι­κές την «ανε­ξάρ­τη­τη» νο­μι­σμα­τι­κή πο­λι­τι­κή της ΕΚΤ. Η οποία δια­χει­ρί­ζε­ται μια εξω­τε­ρι­κή ισο­τι­μία του ευρώ, για λο­γα­ρια­σμό 19 βα­θύ­τα­τα άνι­σων και ετε­ρό­κλη­των οι­κο­νο­μιών, με 19 άνι­σες πραγ­μα­τι­κές εσω­τε­ρι­κές ισο­τι­μί­ες τού κατά λοιπά κοι­νού τους νο­μί­σμα­τος.

Η ηγε­μο­νία της ΕΚΤ ως απε­χθούς συ­νεκ­δο­χής της Ευ­ρω­ζώ­νης ενι­σχύ­θη­κε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο με τη θέση σε ισχύ από το 2013 του Δη­μο­σιο­νο­μι­κού Συμ­φώ­νου, που σφίγ­γει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο τον «ζουρ­λο­μαν­δύα» της λι­τό­τη­τας, και με το Σύμ­φω­νο για το ευρώ+. Τα δύο κεί­με­να κα­θι­στούν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο την «ανε­ξάρ­τη­τη» νο­μι­σμα­τι­κή πο­λι­τι­κή της ΕΚΤ πυ­ρή­να της οι­κο­νο­μι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης της Ευ­ρω­ζώ­νης, επι­βάλ­λο­ντας πλε­ο­να­σμα­τι­κούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς, αυ­τό­μα­τους μη­χα­νι­σμούς λι­τό­τη­τας σε πε­ρί­πτω­ση από­κλι­σης, ρήτρα ετή­σιας μεί­ω­σης χρέ­ους, κυ­ρώ­σεις και επι­τή­ρη­ση σχε­δόν του συ­νό­λου των πο­λι­τι­κών κάθε κρά­τους, από τους μι­σθούς μέχρι το ασφα­λι­στι­κό και από την απα­σχό­λη­ση μέχρι την υγεία.

Το απο­κο­ρύ­φω­μα της «κα­τά­λη­ψης» της Ε.Ε. από τους τε­χνο­κρά­τες και τις πο­λι­τι­κο­οι­κο­νο­μι­κές ελίτ είναι η εκ­χώ­ρη­ση της επο­πτεί­ας του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος στην ΕΚΤ. Οι άρ­χο­ντες της προ­στα­τευ­μέ­νης Φραν­κφούρ­της δια­θέ­τουν πλέον εξου­σία ζωής και θα­νά­του για 6.000 πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα στην Ευ­ρω­ζώ­νη και ιδιαί­τε­ρα για τα 120 που εκ­προ­σω­πούν το 80% του ενερ­γη­τι­κού του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού της συ­στή­μα­τος.

Ο Μάριο Ντρά­γκι δεν είναι απλώς ο εντε­ταλ­μέ­νος σύμ­βου­λος των χωρών και των ευ­ρω­παϊ­κών θε­σμών. Η σχέση είναι αντί­στρο­φη. Η Κο­μι­σιόν, το Eurogroup, το Ευ­ρω­παϊ­κό Συμ­βού­λιο, αν υπο­θέ­σου­με ότι πρό­κει­ται για θε­σμούς με στοι­χειώ­δη δη­μο­κρα­τι­κή νο­μι­μο­ποί­η­ση, λει­τουρ­γούν ως δο­ρυ­φό­ροι και εκτε­λε­στι­κά όρ­γα­να της ανε­ξέ­λεγ­κτης ΕΚΤ. Της μόνης που κα­τέ­χει πραγ­μα­τι­κές εξου­σί­ες δια­κυ­βέρ­νη­σης στην Ε.Ε. Το απο­δει­κνύ­ει με τον χρη­μα­το­δο­τι­κό στραγ­γα­λι­σμό που επι­βάλ­λει στην Ελ­λά­δα. Αλλά το απέ­δει­ξε και με το πο­λυ­δια­φη­μι­σμέ­νο πρό­γραμ­μα πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης που ήδη εφαρ­μό­ζει: Πάνω από 1 τρισ. ευρώ, που θα μπο­ρού­σε να ξε­βαλ­τώ­σει την Ευ­ρω­ζώ­νη αν επεν­δυό­ταν στην πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία, ιδιαί­τε­ρα των τσα­κι­σμέ­νων από την ύφεση χωρών, θα απο­τε­λέ­σει μη­χα­νι­σμό μιας ακόμη λη­στρι­κής με­τα­φο­ράς πλού­του από τις φτω­χό­τε­ρες ελ­λειμ­μα­τι­κές χώρες στις πλου­σιό­τε­ρες πλε­ο­να­σμα­τι­κές, από τον Νότο στον Βορρά. Χάρη στα αρ­νη­τι­κά ή μη­δε­νι­κά επι­τό­κια που απο­λαμ­βά­νουν οι πλε­ο­να­σμα­τι­κές χώρες του ευρώ -όχι πάνω από 6, με προ­ε­ξάρ­χου­σα τη Γερ­μα­νία-, οι γερ­μα­νι­κές και με­ρι­κές ακόμη τρά­πε­ζες θα πλημ­μυ­ρί­σουν με κέρδη. Δεν πρό­κει­ται περί λά­θους. Πρό­κει­ται για τη φύση της ΕΚΤ ως συ­μπυ­κνω­μέ­νης έκ­φρα­σης της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής δι­κτα­το­ρί­ας που κυ­ριαρ­χεί στην Ευ­ρω­ζώ­νη. Με θε­σμούς και κα­νό­νες αδια­πέ­ρα­στους από κάθε υπο­ψία λαϊ­κής επιρ­ρο­ής.