Η προεκλογική εκστρατεία σε μια νησιωτική περιφέρεια παράγει συγκινήσεις, εναλλαγές, τρικυμίες, γνωριμίες, αναθέρμανση παλιών σχέσεων, διέγερση πολιτικών, επαγγελματικών, φιλικών και συγγενικών δικτύων. Ένα κοινωνικό πανηγύρι.

Μπορείς να το πεις και επαγγελματική διαστροφή ότι δεν θα σας μιλήσω γι’ αυτά, αλλά για μιαν άλλη πτυχή της καμπάνιας – τη δημοσιογραφική.

Εικόνα πρώτη: Στο στούντιο της ΕΡΑ Ρόδου, όπου η πατίνα του χρόνου συναντιέται με την αύρα του αυτοδιαχειριζόμενου ραδιοφώνου.

Εικόνα δεύτερη: Στον μεγαλύτερο τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, προτού βγούμε στον αέρα ζητάω από τους συναδέλφους να μου βάλουν δύσκολα. Δεν είναι επαγγελματική αλαζονεία. Αν πρόκειται οι συμπολίτες να με γνωρίσουν -μακάρι και να εκτιμήσουν την υποψηφιότητά μου- μέσα σε 15 μέρες, αυτό μπορεί να επιτευχθεί μονάχα υπό συνθήκες πίεσης.

Οι συνάδελφοι ανταποκρίθηκαν. Καμία σχέση ωστόσο με τακτικές των αθηναϊκών μέσων που αποπνέoυν προβοκατόρικη διάθεση, κακεντρέχεια, σκοπιμότητα. Εδώ ο βαθμός δυσκολίας έχει να κάνει με πραγματικές αγωνίες της κοινωνίας, με τις απορίες των καλοπροαίρετων αναποφάσιστων, που συζητάνε στα καφενεία ψάχνοντας να βγάλουν άκρη με το καταλυτικό διακύβευμα των εκλογών.

Εικόνα τρίτη: Το παιχνίδι στα social media. Έφτιαξα το site http://www.kasdaglis.gr, καρδιά του οποίου είναι το «Ημερολόγιο ενός υποψηφίου» που παίζει πολύ στο facebook και το twitter.

Προσοχή, όμως: Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις την εντοπιότητα των ανθρώπων στα social media. Υπάρχει ο ορατός κίνδυνος να εκλάβεις τη γενική συμπάθεια των όπου γης φίλων σου ως τοπική εκλογική επιρροή. Και τότε, πάει, χάθηκε το παιχνίδι.

Δεν είναι ώρα για τέτοια λάθη, εδώ, στη ρωγμή του πολιτικού χρόνου. Έτσι, ξαναγυρίζω σε τρόπους παραδοσιακούς.

Και κάτι ακόμα: Το ζητούμενο σ’ αυτές τις εκλογές είναι το πώς θα προσεγγίσουμε τους αναποφάσιστους και θα μετατοπίσουμε ψηφοφόρους άλλων κομμάτων, και όχι το πώς θα απευθυνθούμε στο ήδη δεδομένο κοινό, στο κυνήγι ενός σταυρού. Ε, δεν είμαι σίγουρος ότι σ’ αυτόν τον τομέα τα πάμε και τόσο καλά…