Μια στάση Ακαδημίας 20 την Τετάρτη, 17/9 και την Πέμπτη, 18/9

dimosiografoi
Στο Πανεπιστήμιο πάντα πριν τις φοιτητικές εκλογές γράφαμε μαζικά , εμψυχωτικά, συνδικαλιστικά κείμενα που ξεκινούσαν από την εντατικοποίηση και τις φοιτητικές εστίες και έφθαναν μέχρι ανατροπή του καπιταλισμού. Απηχούσαν το πάθος της πρώτης πολιτικοποίησης κι αυτή τη γοητευτική, αλαζονική πίστη στη δυνατότητα του ανέφικτου. Τη μοναδική δυνατότητα που αναγνωρίζαμε τότε. Ήταν δηλαδή κάπως βερμπαλιστικά που θα λέγαμε με όρους μιας political correct ύστερης ενηλικίωσης. Φανταζόμασταν τη δημοσιογραφία στα φοιτητικά αμφιθέατρα σαν ένα ντοκιμαντέρ στην Αφρική και την Ινδία , μια αποκαλυπτική έρευνα στις δυτικές μητροπόλεις και πρωτογενή ρεπορτάζ για την κοινωνική αδικία. Τίποτα δεν έμπαινε εμπόδιο ανάμεσα στον εαυτό μας και την επιθυμία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Οι αλλαγές όμως πολύ λιγότερο μετριούνται ημερολογιακά και πολύ περισσότερο σε εκείνες τις χρονικές συμπυκνώσεις που κάνουν τη χθεσινή σου εικόνα μακρινή και ξένη, αφού πλέον η γραμμή που συνέδεε τον εαυτό μας με την επιθυμία ξεθώριασε τόσο πολύ που δε μπορούμε να χαράξουμε τη διαδρομή της. Βλέπεις εκείνο το μπουλετάκι στα φοιτητικά μας πλαίσια που διεκδικούσε 1300 βασικό μισθό προσγειώθηκε στη βίαιη πραγματικότητα ενός νούμερου που ορίζεται χαμηλότερα από το επίσημο όριο της φτώχειας και τα όνειρα για ανεξάρτητη δημοσιογραφία εγκλωβίστηκαν στην αυστηρή λογοκρισία μιας πολύωρης βάρδιας που εναλλάσσει στις γραμμές εντολών ένα μονότονο copy paste.
Αυτά σκέφτομαι λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες για την ανάδειξη των αντιπροσώπων για το συνέδριο της ΠΟΕΣΥ… ότι για τη γενιά μου μάλλον αυτό το αρτικόλεξο είναι παντελώς άγνωστό και αδιάφορο ως τμήμα του παλιού κόσμου που αποστρέφεται, γιατί της κόλλησε αυτόν τον καταραμένο προσδιορισμό της «χαμένης (γενιάς)». Ουτως η αλλως οι περισσότεροι δημοσιογράφοι της ηλικίας μου δεν έχουν καν το δικαίωμα να συμμετάσχουν σ’ αυτή τη διαδικασία έστω και αναθεματίζοντας την , αφού δεν είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ εξαιτίας ενός άκαμπτου και απαρχαιομένου καταστατικού που αφήνει εκτός σωματείου τα πιο ευάλωτα κομμάτια του κλάδου. Έτσι, η Τετάρτη και η Πέμπτη δε θα διαταράξουν καθόλου την κανονικότητα της επισφαλούς εργασίας, της αέναης εκμετάλλευσης που καλείται ως «μαθητεία» (πλέον θεσμοποιημένη ως πρόγραμμα voucher) ή της μαζικής αποστολής βιογραφικών που είναι καταδικασμένα εξαρχής να ταξινομούνται ως spam.
Ίσως ούτε τη δική μου κανονικότητα θα διασαλεύσει αυτή η στάση που θα κάνω Ακαδημίας 20. Η μόνη διαφορά είναι αυτό το καρτελάκι που κουβαλάω στο πορτοφόλι μου δίπλα στην ταυτότητα. Τις πολύ ζόρικες μέρες το κοιτάζω με περιφρόνηση γιατί σκέφτομαι ότι δεν αντιστοιχεί σε τίποτα , αφού οι συλλογικές συμβάσεις έχουν καταργηθεί επί της ουσίας, το ασφαλιστικό σύστημα καταρρέει, τα ωράρια και οι άδειες γίνονται ελατήριο στα χέρια του κάθε εργοδότη. Αυτή η σκέψη είναι το χειρότερο κουσούρι που αφήνει το σοκ που περνάμε εδώ και μια τετραετία. Η απαξίωση κάθε έννοιας συλλογικής δράσης και ενότητας, η πεποίθηση ότι τίποτα δε μπορεί να αλλάξει – ο «μονόδρομος» που βροντοφώναζαν κάποιοι «συνάδελφοι» με μουσική υπόκρουση ταινίας τρόμου από τα δελτία των 8 – και η ατομική διαχείριση της στέρησης. Η απαξίωση του συνδικαλισμού και η ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού είναι στρατηγική επιλογή του μνημονιακού μπλοκ. Πατάει πάνω στις πραγματικές ανεπάρκειες ενός μοντέλου συνδικαλισμού που βασιζόταν στη συντεχνιακή συγκρότηση, την προνομιακή συνομιλία με την εξουσία, τον κατακερματισμό μεταξύ των εργαζομένων στον Τύπο σε κλαδικές ειδικότητες, σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και σε διαφορετικές συνθήκες εργασίας.
Αν υπάρχει όμως κάτι που φτιάχνει ένα ρήγμα σ’ αυτή την πένθιμη αφήγηση είναι εκείνες οι στιγμές αυτά τα χρόνια που αρνηθήκαμε να συνηθίσουμε την απώλεια και κάναμε φασαρία, που παρατήσαμε τα λαπτοπ και βγήκαμε έξω να διαδηλώσουμε ή να περιφρουρήσουμε μια απεργία, χωρίς να απαντάμε σ’ εκείνο το επίμονο τηλέφωνο που μας καλούσε να επιστρέψουμε στη δουλειά με κατεβασμένο βλέμμα. Είναι κυρίως οι στιγμές που διακόπηκε αυτή η βουτιά στο σπιράλ της εσωτερικότητας και στραφήκαμε προς την κοινωνία με κορυφαίο γεγονός τη νοηματοδότηση του αγώνα για την ΕΡΤ ως αγώνα για τη δημοκρατία. Γι’ αυτό λέω να κάνω αυτή τη στάση την Τετάρτη. Γι’ αυτό στηρίζω μια παράταξη που παρ’ όλες τις αντιφάσεις και τα σκαπανεβάσματα της αντιλαμβάνεται το διακύβευμα της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης του κλάδου ως αναπόσπαστο κομμάτι ενός ρεύματος κοινωνικής χειραφέτησης. Ως δυνατότητα σε μια ανέμπνευστη εποχή να ψηλαφίσουμε ένα νέο συλλογικό όραμα που θα χωράει και τη γενιά μου

 
Μαρία Λούκα

Advertisements

Follow Συσπείρωση Δημοσιογράφων – Δούρειος Τύπος on WordPress.com

Εκλογική Διακήρυξη της “ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΤΥΠΟΣ” (εκλογές για συνέδρους στην ΠΟΕΣΥ 17 και 18/9/2014 – Διαβάστε τη διακήρυξη πατώντας πάνω στην εικόνα)

Ψηφοδέλτιο εκλογών ΕΣΗΕΑ 2014 για την ΠΟΕΣΥ (Πατήστε πάνω στην εικόνα)

ΕΝΟΤΗΤΑ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ (Μπορείτε να εκτυπώσετε πατώντας πάνω στην εικόνα)

Σου στέρησαν τη δουλειά… Δεν μπορούν να σου στερήσουν Την Αξιοπρέπεια και Τη Φωνή! (Πατήστε πάνω στην εικόνα)

Η ΕΡΤ θα ξανανοίξει – Η ΝΕΡΙΤ θα μείνει μια θλιβερή παρένθεση (Πατήστε πάνω στην εικόνα για να δείτε το βίντεο)

Να τους ανατρέψουμε από τα ΜΕΣΑ (μπορείτε να εκτυπώσετε πατώντας πάνω στην εικόνα)

Με ένα κλικ στην εικόνα κατεβάστε και τυπώστε τη Διακήρυξη της Συσπείρωσης Δημοσιογράφων Δούρειος Τύπος για το 2013 (μορφή: pdf)

Οι αφίσες της Συσπείρωσης

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να τη δείτε μεγαλύτερη

Το ημερολόγιο ενός ανέργου


Αρέσει σε %d bloggers: