Η  Γενική  Συνέλευση της ΕΣΗΕΑ, σε συντονισμό με όλους  τους εργαζόμενους που υφίστανται  τις καταστροφικές συνέπειες των Μνημονίων και αντιπαλεύουν την πολιτική  της κυβέρνησης, της τρόικας  και των ερφγοδοτών, εξουσιοδοτεί το Διοικητικό Συμβούλιο της Ενωσης:

-Να διεκδικήσει  τη διαπραγμάτευση και την υπογραφή αξιοπρεπούς Συλλογικής Σύμβασης, με στόχο τη διασφάλιση  των δικαιωμάτων που κατοχυρώνουν οι προηγούμενες ΣΣΕ. Διεκδικούμε  τη διασφάλιση  των θέσεων εργασίας , το πάγωμ ατων απολύσεων, την επαναπρόσληψη όσων απολύθηκαν κατόπιν αρνήσης  τους να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις  εργασίας , την υπεράσπιση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων  και των ανέργων.

-Να οργανώσει  για το σκοπό αυτό απεργιακό αγώνα διαρκείας, σε  συντονισμό  με όλες τις Ενώσεις  του Τύπου.

-Να απευθύνεται στην διάρκεια του αγώνα αυτού σε όλη την κοινωνία, καλύπτοντας το κενό ενημέρωσης με εναλλακτικά μέσα  των εργαζομένων στα ΜΜΕ -διαδίκτυο, ραδιόφωνο, εφημερίδα ακόμη και τηλεόραση.

-Στο πλαίσιο  αυτού του αγώνα  το ΔΣ καλείται να αξιοποιήσει και κάθε θεσμικό  μέσο υπέρ  των εργαζομένων.

1.Τάσος Αναστασιάδης (εκπρόσωπος ΒΗΜΑ)

2.Κωνσταντίνος Δαυλός (εκπρόσωπος  ΣΚΑΙ ΤV)

3.Παναγιώτης  Δρίβας (εκπρόσωπος ΒΗΜΑ  FM)

4.Γιάννης Ελαφρός (εκπρόσωπος ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

5.Λεωνίδας  Σακλαμπάνης (εκπρόσωπος   ΣΚΑΙ   Ρ/Σ)

6.Νίκος Ζαμπάρας (εκπρόσωπος ΣΕΝΤΡΑ  FM)

7.Αλέξανδρος Ζέρβας (  εκπρόσωπος  ΚΟΚΚΙΝΟ Ρ/Σ)

8.Ανδρέας  Μακρίδης (εργαζόμενος  ΑΠΕ)

9.Ανδρέας  Πετρόπουλος  (εκπρόσωπος  ΑΥΓΗ)

10.Κώστας Ράπτης (εκπρόσωπος 9,84 Ρ/Σ)

11.Χάρης  Σαββίδης ( εκπρόσωπος,  ΗΜΕΡΗΣΙΑ)

12.Σωτήρης Τριανταφύλλου (εκπρόσωπος Goal News)

13.Δημήτρης  Τρίμης (πρόεδρος  ΕΣΗΕΑ)

14.Πέτρος  Τσάγκαρης (εκπρόσωπος ΑΠΕ)

15.Βασίλης Τζήμτσος (εκπρόσωπος  ALTER)

16.Νάσος  Χατζητσάκος (εκπρόσωπος  ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ) 

Μετά το πέρας της απολογίας του εκδότη της  αθλητικής εφημερίδας Sportime, ανακριτής και εισαγγελέας αποφάσισαν την προφυλάκιση του, ενώ αναμένεται να οδηγηθεί στις φυλακές της Λάρισας.

Ο Κώστας Κυριακόπουλος συνελήφθη για χρέος που άγγιζε τα 741.769 ευρώ. Ωστόσο, μετά τη σύλληψη του, βρέθηκε και ότι εις βάρος του στενού συνεργάστη του Ροδόλφο Οντόνι, εκκρεμούν καταδικαστικές αποφάσεις για απάτη, πλαστογραφία, ασφαλιστικές εισφορές και παράβαση του νόμου περί εργατικής νομοθεσίας αντιμετωπίζοντας έτσι συνολική ποινή κάθειρξης άνω των 24 χρόνων και χρηματικό πρόστιμο 60.000 ευρώ

Τι  γίνεται με την ΚΥΑ;

Είναι μεσημέρι Παρασκευής (27/1/2012). Και η τελευταία  υπογραφή-αυτή του ΓΓ  του Υπουργικού Συμβουλίου του κ. Λύτρα- βρίσκεται πλέον στο κείμενο της ΚΥΑ που αφορά στην ανανέωση των μισών συμβάσεων ορισμένου χρόνου των εργαζομένων  στην ΕΡΤ. Από την Δευτέρα  πλέον η καυτή πατάτα της επιλογής- αξιολόγησης  βρίσκεται στα χέρια της  Διοίκησης της  ΕΡΤ. Να σας υπενθυμίσω, ότι εμείς   οι “συμβασιούχοι” και εγγράφως ζητήσαμε η προυπηρεσία στην ΕΡΤ, η επαγγελματική επάρκεια, η μονοθεσία και η ουσιαστική συμμετοχή στο παραγόμενο προϊόν, να πρυτανεύσουν ως  κριτήρια επιλογής. Ζητήσαμε επίσης την συμμετοχή  των σωματείων μας και των εκπροσώπων των εργαζομένων στην επιτροπή επιλογής-αξιολόγησης, ως παρατηρητές, στο όνομα της  διαφάνειας.  Υπάρχει η προφορική διαβεβαίωση μελών της  Διοίκησης της ΕΡΤ , ότι   αυτά τα κριτήρια  θα ισχύσουν και όχι οι πελατειακές πολιτικές σχέσεις ή οι παρεμβάσεις των εκδοτικών συμφερόντων. Να δούμε…

Τι γίνεται με την σύγκλιση Γενικής Συνέλευσης  στην ΕΡΤ;

Το Δ. Σ της ΕΣΗΕΑ  αποφάσισε χθες να  προχωρήσει σε γενική Συνέλευση την ερχόμενη βδομάδα -με την συμμετοχή και των απολυμένων συμβασιούχων –στο Ραδιομέγαρο της  Αγίας Παρασκευής. Πανικόβλητοι συνάδελφοι αορίστου χρόνου, ζήτησαν την παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ , όταν  έφθασε στα αυτιά τους , η πρωτοφανής πρόθεση της  Διοίκησης της  ΕΡΤ  να εφαρμόσει τη  μονοθεσία  και  σε αυτούς …

Μα κάποιοι από εσάς  συνάδελφοι με ενυπόγραφα κείμενα δεν «παραγκωνίζατε» τα θεσμικά  συνδικαλιστικά μας όργανα , δεν επιχειρήσατε να τα απαξιώσετε και να «ζυμώσετε» την ανάγκη  για “επιχειρησιακά  σωματεία”, δεν  κατηγορήσατε την ΕΣΗΕΑ  και την ΠΟΕΣΥ για «επαναστατική γυμναστική»  και κινητοποιήσεις χωρίς.. πρόγραμμα, όταν υπερασπιζόταν την  καταψήφιση του ενιαίου μισθολογίου και την ανανέωση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου; Γιατί σήμερα  είναι ξαφνικά το καταφύγιο σας πάλι η ΕΣΗΕΑ ; Δεν είναι σήμερα «αυτοχειριασμός»  η σύγκληση Συνέλευσης για να μην περάσει η μονοθεσία; Όταν  εμείς ζητούσαμε τις συνελεύσεις για να ασκηθεί μεγαλύτερη πίεση για την επίσπευση των διαδικασιών-που αφορά όχι μόνο  το μεροκάματο συναδέλφων αλλά και την λειτουργία της  ΕΡΤ, δεν βρήκαμε ευήκοα ώτα. Συνάδελφοι δικαίως καταφεύγετε στην ΕΣΗΕΑ, δικαίως ζητάτε συλλογικές διαδικασίες, και αυτό να γίνεται από θέση αρχών και όχι ιδιοτέλειας.

Θα θέλαμε να δηλώσουμε ότι όσον αφορά το κείμενο που γράψαμε και δημοσιεύσαμε στο blog των Financial Crimes (και μόνο σε αυτό, το αν αναρτήθηκε και σε άλλα blogs δεν αφορά εμάς και δεν είναι αποτέλεσμα δικών μας ενεργειών) μετά την απόλυσή μας από την εφημερίδα «SportDay», στο οποίο αναφερθήκαμε συγκεριμένα στο όνομα του εκτελεστικού διευθυντή του εντύπου, κ. Γιώργου Δήμα, οι χαρακτηρισμοί μας γράφτηκαν εν βρασμώ, μια και είχε περάσει μία μόνο μέρα από την απόλυσή μας, με την οποία δύο άτομα από το ίδιο σπίτι βρέθηκαν ξαφνικά στον δρόμο. Επίσης, οι χαρακτηρισμοί δεν αφορούν σε καμία περίπτωση τον κ. Δήμα ως άτομο γενικότερα, αλλά αναφέρονται σε εργοδοτική συμπεριφορά, την οποία συνεχίζουμε να θεωρούμε άδικη και εκδικητική εκ μέρους της εφημερίδας, αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη. Ενας από τους λόγους που γράφτηκαν ήταν ότι με τον κ. Δήμα είχαμε κάποτε πολύ καλή προσωπική σχέση και, λόγω του ότι νιώσαμε πολύ πικραμένοι και από αυτόν, προχωρήσαμε στη δημοσίευση του συγκεκριμένου άρθρου. Για τους παραπάνω λόγους ανακαλούμε τους εν λόγω χαρακτηρισμούς, τονίζουμε ότι δεν θέλαμε σε καμία περίπτωση να προσβάλλουμε τον κ. Δήμα ως φυσικό πρόσωπο, αλλά συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι η απόλυσή μας από την εφημερίδα «SportDay» ήταν άδικη, εκδικητική, παράνομη και καταχρηστική, ενώ συνεχίζουμε και τον αγώνα μας για τη δικαίωσή μας.
 
Κώστας Σαλάπας και Αρετή Μαυρομμάτη, απολυμένοι διορθωτές «SportDay»

1. Η κρίση που διέρχεται ο κλάδος εξελίσσεται σαν να μην έχει φραγμό, πάτο ή κορύφωση. Με φόντο τα καταστροφικά αποτελέσματα της μνημονιακής πολιτικής, που οδηγεί σε πρωτοφανή συρρίκνωση την οικονομία, σε εξάρθρωση την παραγωγική της βάση και σε έκρηξη της ανεργίας, εκτυλίσσεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στην εργασία στην οποία συνεργούν η τρόικα, η κυβέρνηση και οι εργοδότες, με κεντρικό στόχο την περίφημη «εσωτερική υποτίμηση», με κατάργηση του κατώτατου μισθού και κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων.  
2. Η επίθεση αυτή στον κλάδο μας έχει πάρει διαστάσεις ανοικτού πολέμου της εργοδοτικής πλευράς εναντίον δημοσιογράφων, τεχνικών και διοικητικών. Ο πόλεμος αυτός έχει δυο βασικές όψεις: Από τη μια πλευρά έχουμε επιχειρήσεις ΜΜΕ σε κατάσταση πτώχευσης  (άρθρο 99) ή οιονεί πτώχευσης, με τους εργαζόμενους ομήρους, νεκροζώντανους μεταξύ απλήρωτης εργασίας και ανεργίας (ALTER, Ελευθεροτυπία, Κόσμος του Επενδυτή, Αυριανή, Φίλαθλος, παλαιότερα Απογευματινή κ.α.), κατάσταση στην οποία συνυπάρχουν η δολιότητα, η απληστία αλλά και η ανικανότητα της εργοδοτικής πλευράς. Από την άλλη πλευρά, έχουμε μια εκστρατεία εκβιασμού και εκφοβισμού από την εργοδοσία για την κατάργηση στην πράξη της συλλογικής σύμβασης, με την υπογραφή ατομικών συμβάσεων στις οποίες οι εργαζόμενοι καλούνται να συνυπογράψουν το κούρεμα των μισθών τους 20% και πλέον. Και, δυστυχώς, η ιδιοκτησία καταγράφει επιτυχίες στο πεδίο αυτό, αρνούμενη να αντιληφθεί ότι απ’ αυτό το μακελειό  χαμένη θα είναι και η ίδια, αλλά ακόμα μεγαλύτερο θύμα θα είναι η έντιμη, σοβαρή και αξιόπιστη Ενημέρωση των πολιτών –που αυτή την εποχή έχουν όσο ποτέ ανάγκη για αξιόπιστα ΜΜΕ.
3. Στην επίθεση αυτή η εργοδοτική πλευρά έχει, φυσικά, συμμάχους τους την κυβέρνηση, την τρόικα και τους πιστωτές, που στην παρούσα φάση «πολιορκούν» τον πυρήνα της κοινωνικής διαπραγμάτευσης, τον κατώτατο μισθό, τις συλλογικές συμβάσεις και τελικά τις ίδιες τις συλλογικές οργανώσεις των εργαζομένων, τα συνδικάτα. Δεν είναι ακόμη βέβαιο ότι η κυβέρνηση δεν θα υποκύψει στον πειρασμό ακόμη και να νομοθετήσει ή να επιβάλει με αυταρχικό τρόπο –πέρα ίσως και από τις συνταγματικές προβλέψεις- (με πράξη νομοθετικού περιεχομένου) την κατάργηση ή αναστολή των συλλογικών συμβάσεων. Σε κάθε περίπτωση, οι εβδομάδες και μήνες που ακολουθούν θα κρίνουν την τύχη τους. Αυτή η αντίστροφη μέτρηση λίγων μηνών ισχύει και για τον κλάδο μας, που πρέπει να χαράξει σ’ αυτό ακριβώς το πεδίο τη δική του γραμμή άμυνας: με κάθε τρόπο υπογραφή συλλογικής σύμβασης για μηδενικές μεν αυξήσεις, αλλά και μηδενικές απολύσεις. Είναι ο μέγιστος ανεκτός συμβιβασμός. Η ένωσή μας, όλα τα συνδικάτα του κλάδου, ουσιαστικά θα αυτοκαταργηθούν αν επιλέξουν να επικυρώσουν απλώς την εργοδοτική αυθαιρεσία των μονομερών μειώσεων στους μισθούς και των εκδικητικών απολύσεων όσων δεν υποκύπτουν στον εκβιασμό, την παρανομία της απλήρωτης για μήνες εργασίας εν ονόματι της «επιβίωσης των επιχειρήσεων».
4. Η απάντηση των εργαζομένων, της Ένωσής μας και όλων των σωματείων του κλάδου δεν μπορεί να είναι παρά μόνο μία: Διαρκής και πολύμορφος αγώνας για να υποχρεωθούν οι εργοδότες να προσέλθουν σε διαπραγμάτευση και να υπογράψουν σύμβαση. Στον αγώνα αυτό δεν χωρούν ταμπού στις μορφές, την ένταση και το εύρος των κινητοποιήσεων οι οποίες πρέπει να εξασφαλίζουν τη συγκέντρωση όλων των δυνάμεων του κλάδου και την ενοποίηση των επί μέρους κινητοποιήσεων που είναι ήδη σε εξέλιξη. Ταυτόχρονα, η διοίκηση της Ένωσης πρέπει να διαθέτει ισχυρή εξουσιοδότηση για ευέλικτη και ακαριαία αντίδραση σε όλα τα επί μέρους μέτωπα που ανοίγει με καταιγιστικούς ρυθμούς και σε καθημερινή πλέον βάση η εργοδοτική πλευρά. Η ισχυρή αυτή εξουσιοδότηση θα πρέπει να συνδυαστεί με τρία επί πλέον πράγματα: πρώτον, με την ενίσχυση της δημοκρατικής λειτουργίας της ένωσής μας, ιδιαίτερα με την πύκνωση των συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς, αλλά και το άνοιγμα του σωματείου σε όλους τους συναδέλφους. Δεύτερον, με τη επιτελική, τακτική λειτουργία του μεικτού συμβουλίου. Τρίτον, με τη σταθερή συνεργασία στο πλαίσιο του συντονιστικού των ενώσεων όλου του κλάδου. Σε κάθε περίπτωση, ο διαρκής και πολύμορφος αγώνας που έχουμε ανάγκη πρέπει να εξελίσσεται με γνώμονα την ενότητα και τη συνοχή του κλάδου και να εξασφαλίζει ότι δεν θα εξελιχθεί σε «εμφύλιο» μεταξύ των εργαζομένων, όπως μεθοδεύει με ποικίλες μορφές η εργοδοτική πλευρά, αξιοποιώντας φοβίες ή μικροιδιοτέλειες του δικού μας στρατοπέδου.
5. Καθοριστικά μπορεί να βοηθήσει την κινητοποίηση του κλάδου η αξιοποίηση των όποιων νομικών και θεσμικών εργαλείων απομένουν στην όλο και πιο φιλοεργοδοτική εργατική νομοθεσία. Χωρίς αυταπάτες για τις δυνατότητες, αλλά και με επίγνωση των κινδύνων, θα πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα προσφυγής στη διαιτησία (ΟΜΕΔ), ώστε να εξαναγκαστεί η εργοδοτική πλευρά να προσέλθει σε διαπραγμάτευση. Η προσφυγή αυτή, που περιλαμβάνει και ρίσκα, έχει νόημα στο βαθμό που συνδυαστεί με μια μαχητική κινητοποίηση και καμπάνια υπέρ της υπογραφής σύμβασης. (Στο πλαίσιο αυτό δεν πρέπει να αποκλειστούν οι δυνατότητες πρόκλησης «ρηγμάτων» στην εργοδοτική πλευρά. Αποκαλύπτοντας, για παράδειγμα, πως ο υστερικός δογματισμός κάποιων φανατικότερων μελών της υπέρ της ισοπέδωσης των εργασιακών δικαιωμάτων τελικά υποβαθμίζει τα προϊόντα τους, βαθαίνει την κρίση στον κλάδο και προετοιμάζει τις χρεοκοπίες της επόμενης μέρας. Με βάση αυτή την οπτική, άλλωστε, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο εξαίρεσης από τις κινητοποιήσεις επιχειρήσεων που σέβονται τις συμβάσεις και απέχουν από απολύσεις).
6. Γενικότερα, πρέπει να αποκαλυφθεί στον κλάδο αλλά και στην κοινή γνώμη η ανομία που αποτελεί κυρίαρχη συμπεριφορά της εργοδοσίας του κλάδου μας: δεν πληρώνουν τους εργαζόμενους, περικόπτουν αυθαίρετα μισθούς, δεν εφαρμόζουν τις συμβάσεις, απολύουν παράνομα, χρωστούν δεκάδες εκατομμύρια στα ασφαλιστικά ταμεία και στο δημόσιο, ζημιώνουν ή χρεοκοπούν τις επιχειρήσεις χωρίς λογοδοσία στις εποπτικές αρχές, ακόμη και στους μετόχους. Η διαρκής ανομία τους δεν πρέπει να γίνει η «νέα νομιμότητα». Στο πλαίσιο αυτό καθίσταται πιο ώριμο από ποτέ το αίτημα «να ανοίξουν τα λογιστήρια των επιχειρήσεων». Να επιβληθεί διαχειριστικός έλεγχος, με τη συνδρομή και των αρμόδιων κρατικών αρχών, στις επιχειρήσεις που με προκλητική αδιαφάνεια οδηγήθηκαν σε υπέρογκο δανεισμό, σε γκρίζες συναλλαγές με τράπεζες και συγγενείς επιχειρήσεις, να αποκαλυφθεί πώς τα κέρδη του χθες έγιναν ζημίες του σήμερα. Να ανοίξουν οι προσωπικοί λογαριασμοί των μεγαλομετόχων σε ελληνικές και ξένες τράπεζες, να ερευνηθεί που πήγαν τα λεφτά που σήμερα μας λένε ότι λείπουν από τα κεφάλαια των εταιρειών τους.  Η κοινωνική λογοδοσία είναι διπλά αναγκαία για επιχειρήσεις που για χρόνια εισέπρατταν, με διάφορες μορφές, και κρατικό χρήμα.
7.  Η εικόνα κατάρρευσης που καταγράφεται στις επιχειρήσεις των ΜΜΕ, υποσύνολο της καταστροφικής δίνης στην οποία έχουν φέρει η ύφεση και η μνημονιακή πολιτική σχεδόν όλους τους κλάδους της οικονομίας, αποτελεί πρόβλημα όλης της κοινωνίας. Είναι πρόβλημα δημοκρατίας η εξασφάλιση της πολυφωνίας, η αποτροπή της εγκαθίδρυσης ενός μονοπωλίου «τροϊκανής τρομοκρατίας» στο πλαίσιο του οποίου θα επιβιώσουν «λίγοι και καλοί», με ασφυκτικές εξαρτήσεις από παλαιά και νέα συστήματα διαπλοκής. Στο πλαίσιο αυτό η Ένωσή μας μπορεί και πρέπει να δώσει ένα υπόδειγμα ελεύθερης ενημέρωσης, την οποία εξ ορισμού υπερασπίζεται. Να δημιουργήσει σε πρώτη φάση ιστοσελίδα, πλαισιωμένη από άξιους ανέργους συναδέλφους, που θα αποτελέσει έναν εναλλακτικό πόλο ενημέρωσης για όλη την κοινωνία, προσφέροντας πλήρη, αποκαλυπτική ειδησεογραφία, αλλά και δίνοντας βήμα σε όλες τις ζωντανές δυνάμεις της εργασίας και της κοινωνίας, για να προβάλουν τις διαμαρτυρίες τους, τις διεκδικήσεις και τις αντιστάσεις τους. Η ΕΣΗΕΑ να πρωτοστατήσει σε συνεταιριστικά πειράματα των συναδέλφων που η κρίση οδηγεί στην ανεργία και τη ματαίωση.
8. Στη διάρκεια του διαρκούς και πολύμορφου αγώνα με επίκεντρο την υπογραφή σύμβασης, η Ένωσή μας μπορεί και πρέπει να οργανώσει την έμπρακτη αλληλεγγύη στους εκατοντάδες ανέργους συναδέλφους μας, αλλά και σ’ αυτούς που βρίσκονται σε κατάσταση οιονεί ανεργίας, όμηροι μπαταχτσήδων εργοδοτών. Για τον λόγο αυτό πρέπει η Ένωσή μας και όλα τα σωματεία του κλάδου να εξοπλιστούν με την εξουσιοδότηση ώστε να αξιοποιήσουν όλες τις δομές και πόρους τους, με διαφανείς όρους, για την ανακούφιση των ανέργων, την ενίσχυση απλήρωτων συναδέλφων, καθώς και όσων βρίσκονται σε μακρόχρονους αγώνες (απεργίες ή επισχέσεις). 
9. Ο αγώνας μας είναι αδιανόητο να μην περιλάβει την υπεράσπιση των συνταξιούχων μας και των ασφαλιστικών μας ταμείων από τη συστηματική εισφοροδιαφυγή δεκάδων εκατομμυρίων που τα εξασθενίζει σε μια περίοδο κατά την οποία αυξάνονται οι υποχρεώσεις τους λόγω κύματος συνταξιοδοτικής φυγής και ανεργίας. Στο πλαίσιο αυτό αρνούμαστε και την ένταξη των ασφαλιστικών μας αποθεματικών που είναι τοποθετημένα με τη μορφή κατάθεσης στην Τράπεζα της Ελλάδος, είτε σε ομόλογα, σε αναγκαστικό «κούρεμα». Ταυτόχρονα, διεκδικούμε τη διεύρυνση της ασφαλιστικής βάσης των Ταμείων μας, με την ένταξη στο ασφαλιστικό και εργασιακό μας καθεστώς και στο αγγελιόσημο των ενημερωτικών ιστοσελίδων με ελάχιστους όρους: το να έχουν έδρα τη χώρα, να έχουν ενημερωτικό περιεχόμενο, να απασχολούν έναν ελάχιστο αριθμό δημοσιογράφων. Στο ίδιο πλαίσιο διεύρυνσης της ασφαλιστικής βάσης των ταμείων εντάσσεται και αντίστασή μας στη «μαύρη| και επισφαλή εργασία, στην επέκταση των απασχολούμενων με μπλοκάκια, στις ποικίλες μορφές ελαστικοποίησης που υπονομεύουν τα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα. 
10. Η ΕΣΗΕΑ πρέπει να πρωτοστατήσει ώστε να διατηρηθεί και να βαθύνει η συνεργασία με όλες τις ενώσεις του κλάδου. Τόσο ο συνολικός αγώνας διαρκείας με στόχο την υπογραφή συμβάσεων, όσο και οι επί μέρους είναι αδύνατο να οργανωθούν και να γίνουν αισθητοί στην κοινή γνώμη και τελικά οδυνηροί για τους εργοδότες χωρίς τη συμμετοχή όλων των σωματείων: από το ρεπορτάζ μέχρι τη διανομή των εντύπων, από τη σύνταξη μέχρι την εκπομπή του ραδιοφωνικού σήματος, από το στούντιο μέχρι την εικόνα της τηλεόρασης. Ο αγώνας μας πρέπει να καταστήσει ολοφάνερο ότι οι επιχειρήσεις των ΜΜΕ είναι οι εργαζόμενοί τους, δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί. Είναι τα αξιόπιστο ή το χειραγωγημένο προϊόν τους. Χωρίς τους εργαζόμενους δεν πάει φύλλο στο περίπτερο, ήχος στο ραδιόφωνο, εικόνα στην οθόνη. Η ΕΣΗΕΑ και όλες οι ενώσεις του Τύπου πρέπει να συνδεθούν με όλα τα ζωντανά τμήματα της κοινωνίας-πανεπιστήμια, επιστημονικές οργανώσεις, συνδικάτα, κινήματα, συλλογικότητες- που αντιστέκονται στην πρωτοφανή επίθεση σε δικαιώματα και όρους επιβίωσης, που αντιλαμβάνονται ότι «κάτι μεγάλο παίζεται» σ’ αυτή τη χώρα, που επαγρυπνούν για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της κυριαρχίας της χώρας από την επέλαση των πιστωτών. 

Την Τρίτη 24 Ιανουαρίου στις 11 το πρωί το ξενοδοχείο Κάραβελ η ΕΣΗΕΑ καλεί τους δημοσιογράφους σε έκτακτη γενική συνέλευση για να συζητήσουν και να πάρουν από κοινού αποφάσεις ενόψει των εξελίξεων. Σε μια περίοδο όπου οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας στον Τύπο αμφισβητούνται με την άρνηση των εργοδοτικών ενώσεων να υπογράψουν συμβάσεις αλλά και την πρακτική των εκβιαστικών “ατομικών”, μειωτικών, συμβάσεων εργασίας, με την ανεργία να σπάει κάθε ρεκόρ, τα “κανόνια” του Τύπου (άρθρο 99) να βαρούν διαρκώς, την απλήρωτη εργασία να τείνει να αναδειχθεί σε κανόνα και τη μετατροπή της δημοσιογραφικής εργασίας σε συνώνυμο της εξατομίκευσης, του ανταγωνισμού και της επισφάλειας, η οργάνωση του αγώνα για την υπεράσπιση των συλλογικών κεκτημένων δε μπορεί παρά να περνά μέσα από την ενδυνάμωση και την αναζωογόνηση του σωματείου από τη συνομιλία και την ενεργό παρέμβαση της βάσης του και την άρθρωση συλλογικών αιτημάτων και πρακτικών.

Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η παρουσία όλων των πραγματικά εργαζόμενων δημοσιογράφων ώστε να οργανωθεί ένας διαρκής αγώνας για τη διεκδίκηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας με αξιοπρεπείς όρους, για να παρθούν πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της ανεργίας ,  να χτυπηθεί η γκρίζα ζώνη της μαύρης εργασίας, να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο εποπτείας και αυστηρού ελέγχου στα οικονομικά δεδομένα των επιχειρήσεων του Τύπου, να διασφαλιστούν τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα και τα αποθεματικά των Ταμείων μας.

 Η συνέχιση και η κλιμάκωση πολύμορφων κινητοποιήσεων, η οργάνωση της αλληλεγγύης προς τα πιο ευάλωτα τμήματα του κλάδου, η σφυρηλάτηση της διασωματειακής ενότητας και η απεύθυνση στην κοινωνία απαιτούν τη συμμετοχή , την αποφασιστικότητα και τη δημιουργικότητα όλων μας.

Η συνέλευση της Τρίτης πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο αυτής της διαδικασίας και να στείλει ένα μήνυμα ενότητας και αγώνα.

Όλοι/ες στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση της ΕΣΗΕΑ την Τρίτη στις 11 στο ξενοδοχείο Καραβελ.

Στάση εργασίας 10 – 6 μ.μ.