Το δικό μας μνημόνιο:
Αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια των δημοσιογράφων
Συνάδελφοι,
Ο «ακήρυκτος πόλεμος» για τον οποίο μιλούσαμε πριν δυο χρόνια, στην εκλογική μας διακήρυξη του 2009, δεν είναι πια ένα σχήμα λόγου. Είναι μια πραγματικότητα. Ο πόλεμος έχει κηρυχθεί, οι εχθροπραξίες του διεξάγονται καθημερινά και έχουν πολλά θύματα: τους εκατοντάδες ήδη απολυμένους συναδέλφους, τους εκατοντάδες επίσης οι οποίοι βρίσκονται επί ξύλου κρεμάμενοι στα «μαγαζιά» που βρίσκονται σε καθεστώς δολίας ή πραγματικής πτώχευσης, τους μισθούς που περικόπτονται παράνομα, με φόντο μια ανυπόγραφη εδώ και ενάμιση χρόνο συλλογική σύμβαση. Οι μιντιάρχες, με τις πλάτες της τρόικας και της κυβέρνησης που δίνουν «γραμμή» και προσφέρουν θεσμικό οπλοστάσιο, δίνουν τον υπέρτατο αγώνα τους: να εξαφανίσουν δια παντός κάθε έννοια συλλογικής διαπραγμάτευσης, να επιβάλλουν ατομικές συμβάσεις χωρίς κατώτατο όριο αμοιβής, χωρίς ελάχιστους όρους αξιοπρεπούς απασχόλησης. Επιχειρούν να επιβιώσουν στον Αρμαγεδδώνα της ύφεσης και της κρατικής χρεοκοπίας με το δόγμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Μόνο στοιχείο ενότητάς τους, η συντριβή μας. Η αποψίλωση των στοιχειωδών εργασιακών, ασφαλιστικών, δημοκρατικών μας δικαιωμάτων.
Οι συνθήκες που διαμορφώνονται για τον κλάδο είναι πραγματικά εφιαλτικές. Η μιντιακή φούσκα που διαμορφώθηκε στο έδαφος της διαπλοκής με το κράτος και τα κόμματα εξουσίας, αλλά και με φόντο τις τριγωνικές σχέσεις των ΜΜΕ με το τραπεζικό σύστημα και τις «παράλληλες» επιχειρηματικές δραστηριότητες των «μιντιαρχών», σκάει με ορμή. Η λίστα των επικείμενων καταρρεύσεων περιλαμβάνει εκδοτικούς ομίλους που απασχολούν εκατοντάδες δημοσιογράφους, τεχνικούς και διοικητικούς. Γύρω απ’ αυτούς, πολλά «κανόνια» ετοιμάζονται να σκάσουν στο χώρο της διαφήμισης. Εργοδοσία και κυβέρνηση δεν έχουν κανένα σχέδιο εξυγίανσης και επιβίωσης του κλάδου, πλην των εκκολαπτόμενων συγχωνεύσεων που θα συνοδευτούν από νέες μαζικές απολύσεις. Μόνη μέριμνα των ιδιοκτητών είτε να βρεθούν στους λίγους που θα επιβιώσουν, είτε να διασώσουν τις υπεραξίες που απέσπασαν στα χρόνια της «ευημερίας».
Οι αυταπάτες τελείωσαν. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι πια «τα χαϊδεμένα παιδιά της εξουσίας» (πολιτικής, οικονομικής, επιχειρηματικής) που θα τη γλιτώσουν. Οι εργοδότες θέλουν να μηδενίσουν το κοντέρ. Κατά βούληση μείωση μισθών. Ατομική διαπραγμάτευση και σύμβαση. «Απελευθέρωση» του ωραρίου εργασίας. Κατάργηση θέσεων εργασίας και εντατικοποίηση επ’ απειλή απόλυσης. «Αρπαγή» του ασφαλιστικού μας πόρου, του αγγελιόσημου. Μετατροπή των χώρων δουλειάς σε βασίλεια του φόβου. Επιβολή ενημερωτικών μονοπωλίων, με βάση τα ταξικά ή και τα στενά επιχειρηματικά τους συμφέροντα. Μετατροπή του δημόσιου αγαθού της ενημέρωσης σε μηχανισμό ιδεολογικής καταστολής, εκφοβισμού και υποταγής όλης της κοινωνίας στον μονόδρομο της «τροϊκανής σωτηρίας»…
Συνάδελφοι,
Αντιλαμβανόμαστε πλήρως την αποστροφή σας στη γραφική ψηφοθηρική παρέλαση, λίγες μέρες πριν τις εκλογές στην ΕΣΗΕΑ. Κατανοούμε και το αίσθημα της ματαιότητας που προκύπτει από τον απολογισμό ήττας που αφήνει η απερχόμενη διοίκηση της ένωσης. Το ερώτημα που πλανάται είναι: τι απέδωσαν τόσες απεργίες και οι κινητοποιήσεις, εκτός από χαμένα μεροκάματα υπέρ της εργοδοσίας; Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε το εξής: Πολλά πρέπει να αλλάξουν στην ΕΣΗΕΑ, στη συνδικαλιστική δομή των ΜΜΕ, στον τρόπο που εκφράζεται η δημοκρατία και η ενότητα όλων των εργαζομένων, δημοσιογράφων, τεχνικών και διοικητικών σε κάθε χώρο δουλειάς. Πολλά πρέπει ν’ αλλάξουν ώστε να συντονίζονται μόνιμα και αλληλέγγυα οι ενώσεις του κλάδου με απώτερο στόχο το πολυπόθητο συνδικάτο τύπου. Ωστόσο, δεν υπάρχει άλλη «τεχνογνωσία» αντίστασης εκτός από την αγωνιστική μας ενότητα. Κι αυτή περνάει από τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα: τη συνέλευση στον χώρο δουλειάς, τον εκπρόσωπο στο Μικτό της ΕΣΗΕΑ, το ίδιο το Μικτό (και κατά κανόνα ανενεργό) Συμβούλιο, το Διοικητικό Συμβούλιο και τα άλλα αιρετά όργανα της ένωσης, το Διασωματειακό των Ενώσεων του Τύπου.
Πρέπει να υπερασπίσουμε τα στοιχειώδη και τα αυτονόητα. Το δικαίωμα στην ενιαία συνδικαλιστική μας έκφραση, στη συλλογική διαπραγμάτευση των μισθών και των όρων δουλειάς, τη δυνατότητα να οργανώνουμε τους αγώνες και τις διεκδικήσεις μας με βάση τα συλλογικά μας συμφέροντα αλλά και τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρου δουλειάς.
Το διακύβευμα των εκλογών αυτών, τελικά, είναι εφιαλτικά απλό. Αν περάσουν μερικοί ακόμη μήνες ή ένα δυο χρόνια χωρίς συλλογική σύμβαση, ίσως δεν χρειαστεί καν να ξαναμπούμε στην «αγγαρεία» των εκλογών. Γιατί, πολύ απλά, η συνδικαλιστική μας ένωση δεν θα έχει νόημα ύπαρξης. Εκτός ίσως ως ΜΚΟ διοργάνωσης χοροεσπερίδων και φιλανθρωπικών γκαλά. Διότι, εκτός άλλων, διαθέτει έσοδα και περιουσία που θα τα ζήλευαν ακόμη και τριτοβάθμιες οργανώσεις. Έσοδα και περιουσία που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν τόσο για την έμπρακτη έκφραση αλληλεγγύης στους ανέργους συναδέλφους όσο και για τη συγκρότηση και λειτουργία ενός εναλλακτικού δικτύου ενημέρωσης υπό την αιγίδα της ΕΣΗΕΑ (διαδίκτυο, ραδιόφωνο, εφημερίδα). Περιουσία και έσοδα που η ένωση θα μπορούσε να τα μετατρέψει σε δύναμη πυρός έναντι της εργοδοσίας και δεσμό αλληλεγγύης με τις κοινωνικές δυνάμεις- θύματα του μνημονίου, της τρόικας και των πιστωτών.
Ωστόσο, η κυριότερη δύναμη πυρός του «ανάπηρου» σωματείου μας είναι οι ίδιοι δημοσιογράφοι. Αυτοί πρέπει να πάρουν την ΕΣΗΕΑ στα χέρια τους. Αν όχι τώρα, πότε;
Συνάδελφοι,
Αποτελεί πολυτέλεια στις συνθήκες αυτές να μπούμε στην «εθιμοτυπία» της προεκλογικής αντιπαράθεσης με τις άλλες παρατάξεις, είτε εκπροσωπούνται είτε όχι στην ΕΣΗΕΑ. Ο βίος και η πολιτεία ενός εκάστου είναι καταγεγραμμένα. Σαν Συσπείρωση Δημοσιογράφων- Δούρειος Τύπος προσβλέπουμε στην ενότητα και κοινή δράση με όλες τις ριζοσπαστικές δυνάμεις που υπερασπίζονται την «ατζέντα» της επιβίωσής μας ως κλάδος:
- συλλογικές συμβάσεις, αξιοπρεπείς αμοιβές και όροι δουλειάς, υπεράσπιση των θέσεων εργασίας.
- περιφρούρηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων από κυβερνητικές και εργοδοτικές «εφόδους».
- απόκρουση της εργοδοτικής επιχείρησης κατακερματισμού των εργαζομένων, υπεράσπιση της ανεξαρτησίας του δημοσιογράφου.
- διεκδίκηση διαφάνειας στα λογιστήρια των επιχειρήσεων των ΜΜΕ.
- άνοιγμα της ΕΣΗΕΑ στους νέους και επισφαλείς εργαζόμενους, εκκαθάριση μητρώων από διευθυντές – εργοδότες.
- κοινή δράση με όλα τα συνδικάτα του κλάδου, άμεση δρομολόγηση διαδικασιών συγκρότησης συνδικάτου τύπου.
- κοινή δράση με όλες τις δυνάμεις της μισθωτής εργασίας σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με όλα τα στρώματα και τμήματα της κοινωνίας για την ανατροπή της μνημονιακής – κυβερνητικής πολιτικής.
Αυτή την «ατζέντα» που μας ενώνει με όλες τις μαχητικές δυνάμεις του κλάδου, με τη μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων, σαν Συσπείρωση Δημοσιογράφων – Δούρειος Τύπος, θα την υπερασπίσουμε με πάθος και στην επόμενη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ. Θα υποστηρίξουμε τη συγκρότηση προεδρείου με τις δυνάμεις και τους συναδέλφους που συμφωνούν σε ένα προγραμματικό πλαίσιο αγωνιστικής ενότητας και μαχητικής διεκδίκησης των αυτονόητων. Σε κάθε περίπτωση, αν αυτή η πρόταση- πρόσκληση προσκρούσει σε αρνήσεις και ιδιοτέλειες, θα υποστηρίξουμε την άμεση συγκρότηση αναλογικού αντιπροσωπευτικού προεδρείου, για να μην χαθεί η ένωση σε μια ατέρμονη διεργασία που θα ακυρώνει κάθε δράση της.
Χρειαζόμαστε μια ένωση μαχητική, ανεξάρτητη από την κυβέρνηση και την εργοδοσία, πανταχού παρούσα, έτοιμη να ανταποκριθεί στις διαθέσεις αντίστασης, ικανή να σπάσει τον φόβο και την ηττοπάθεια, να εμπνεύσει ελπίδα και αισιοδοξία. Και χρειαζόμαστε και εκπροσώπους που πιστεύουν σ’ αυτά. Χωρίς εκπτώσεις και στρογγυλέματα.
Δουλειά – Συλλογικές Συμβάσεις – Ασφάλιση και Σωματείο για ΟΛΟΥΣ
http://syspeirosi.wordpress.com/
Κατεβάστε τη Διακήρυξη της Συσπείρωσης Δημοσιογράφων – Δούρειος Τύπος σε pdf
για ευκολότερη εκτύπωση.
